Vladika Grigorije harizmatični episkop

NAŠ SERIJAL O VLADIKAMA U ZAPADNOEVROPSKOJ DIJASPORI (5): Mnogi mu se dive na hrabrosti zato što za njega nema tabu teme i što “bez dlake na jeziku" jasno i glasno javno govori o svemu

FOTO: SPC.rs
1,041

Zemlja Božja je svuda, uči religija, te ako se čovek, pritom, nađe u inostranstvu i sredini gde ima puno njegovih zemljaka i sunarodnika, onda nema izražen osećaj da je u tuđini.

Karakterističan primer je srpski vladika Grigorije Durić episkop diseldorfski i nemački, oko kojeg se ne samo kao oko duhovnika i mudrog mislioca, nego i harizmatičnog narodnog tribuna, okuplja sve veći broj pripadnika srpske dijaspore u Nemačkoj, bez obzira na starosnu dob, a ozarenog lica pozdravljaju ga i pripadnici drugih nacija i religija.

Vladika Luka oličenje skromnosti

Mada tek nepunu godinu dana živi u domovini Getea, u državnim ustanovama i na ulicama Diseldorfa, Frankfurta, Minhena, Hanovera… ovog srpskog vladiku lako prepoznaju, na njegovom maternjem jeziku s radošću ga pozdrave i zastanu da s njim porazgovaraju žitelji Nemačke, pre svega oni koji potiču sa prostora Bosne i Hercegovine, bez razlike da li su Srbi, Bošnjaci ili Hrvati.

Vladika Grigorije Durić, episkop diseldorfski i nemački FOTO: SPC.rs

Kad episkop Grigorije služi liturgije, već je primećeno da na bogosluženjima učestvuje veliki broj srpske pravoslavne pastve. Posebno su zapaženi mladi ljudi, željni da čuju njegove mudre pouke i poruke, da zatraže i dobiju pastirski savet.

“Episkopu je mesto tamo gde su ljudi, treba da sa njima živi i učestvuje u njihovom bolu i radosti, a ne da živi izolovano”, smatra vladika Grigorije.

Vladika Lukijan dobri pastir

Od prvih dana dolaska, pastvu okuplja oko sebe u želji da se Srbi u Nemačkoj saberu oko svoje crkve kao oko ognjišta, na kome će se, kako sam ističe, “ogrejati blagošću Božijom, da u svoja srca prime mir Božiji i nose ga na svoja radna mesta i u svoje domove, te da tako na najbolji mogući način i pred Bogom i pred svetom, a i samima sobom, pokažu da na ovaj način mogu biti svetlost ljudima”.

Episkop Grigorije (Mladen) Durić rođen je 1967. godine u Varešu u centralnoj Bosni. Nakon završene osnovne i srednje elektroničarske škole, upisuje se u Bogosloviju a potom i na Bogoslovski faskultet u Beogradu, gde je diplomirao i doktorirao teologiju.

FOTO: SPC.rs

Kao student Bogoslovskog fakulteta bio je jedan od vođa prvih studentskih demonstracija protiv režima Slobodana Miloševića:

“Imali smo iluziju da možemo da zaustavimo rat. Ali sam brzo shvatio da nismo u mogućnosti da išta konkretno uradimo. A oduvek sam imao takav karakter – ako nešto ne mogu da uradim, onda potpuno odustajem od toga. Nikad nisam mogao stvari da radim napola. U međuvremenu, na samom početku rata moj rođeni brat je bio ranjen i jedva je preživeo. Život su mu spasli ljudi koji su ga 14 sati nosili kroz šumu do bolnice na Palama. Onda je prenesen na Banjicu i tu mu je spasen život. Tog dana su mi poginuli kum i njegov otac i jedan vrlo dobar prijatelj. I doneo sam odluku, da se zamonašim”, ispričao je vladika Grigorije.

Srpski episkop među Vikinzima

Zamonašio se 1992. godine u manastiru Ostrog, odakle prelazi u manastir Tvrdoš kod Trebinja. Tvrdoški iguman je postao 1996. Tri godine kasnije, posle svojevoljnog penzionisanja episkopa Astanasija Jevtića, hirotonisan je u vladičanski čin i izabran za novog episkopa zahumsko-hercegovačkog.

Hercegovci su ga od milošte nazivali “Griša- Maradona” ili “Grigorinjo” zbog njegove ljubavi prema fudbalu, a neki su ga, jer je stasit i naočit, “krstili” kao Džorža Klunija Hercegovine.

S podjednakim poštovanjem vladika Grigorije se odnosi prema prijateljima, kao i prema neznancima, te bogatašima i siromasima. Ima, međutim, onih koji u Grigorijevim istupima prepoznaju povremenu impulsivnost, ali mu ne osporavaju dobronamernost, dok mu se drugi dive na hrabrosti zato što za njega nema tabu teme. I što “bez dlake na jeziku”, jasno i glasno javno govori o svemu, kako o unutrašnjim crkvenim problemima, tako i o onima u politici i sveukupnom društvenom životu.

Episkop Andrej poliglota s gitarom (VIDEO)

Episkop Grigorije je autor knjiga “ Dolazi čas i već je stigao ( besede i razgovori)”, zatim dve novele: “Lazar” i “Priča o starom kralju”, kao i “Radost života“ (kolumne 2010), dok je za knjigu “Preko praga” dobio nagrade “Kočićevo pero” i “Kočićeva knjiga”. Odlikovan je i Ordenom Republike Srpske. Za episkopa u Nemačkoj izabran je i ustoličen 2018. godine.

Na tadašnje medijske spekulacije da ga “po kazni” Sveti arhijerejski sabor SPC premešta iz Trebinja u Nemačku zato što su njegovi stavovi tobože često u koliziji sa crkvenim vhom, vladika Grigorije je rekao da je Nemačka bila njegov izabor, jer je episkopska katedra bila upražnjena i vernici bez stalnog episkopa.

R. LONČAR

SUTRA:  Vladika Antonije ambasador srpske crkve u Moskvi

*Dozvoljeno je preuzimanje teksta ili delova teksta, ali uz obavezno navođenje izvora i obavezno postavljanje linka ka portalu www.nasiusvetu.com

Izvor Naši u svetu
Takođe će vam se svideti

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More