Vladika zapadnoamerički Maksim: Imena Eparhija u Americi neće se menjati niti pripajati nekom drugom!

Različiti status Crkve u pojedinim društvima utiče i na unutarcrkvenu organizaciju i zbog toga je apsurdno da npr. Eparhija u Brazilu i ona u SAD imaju isti ustav, smatra vladika

214

Vladika zapadnoamerički Maksim(Vasiljević), ako je suditi po napisima u štampi, najkontroverzniji je velikodostojnik Srpske pravoslavne crkve, piše portal Serbian Times.

Ne ustručavajući se da misli mimo “glavnog toka” i da te misli javno obrazlaže, prilično često je meta napada konzervativaca, kako u crkvi, tako i van nje. Njegovim se imenom i stavovima bave mediji, crkveni Sabori, a nedavno je bio povod prilično oštre prepiske patrijarha Irineja i umirovljenog vladike Atanasija (Jevtića).

U poslednjih godinu dana pojedinci su ga osuđivali zbog ekumenizma, separatizma, darvinizma, istočnog papizma(podrške Vaseljenskom patrijarhu), a stigao je da se otvoreno suprotstavi kao i srpskom državnom vrhu.

Prenosimo vam najinteresantnije delove ovog intervjua:

Vladiko, jednom prilikom izjavili ste kako smatrate da u takvim prilikama treba slaviti jedinstvo, a ne “nekakvu nezavisnost”. Na šta ste konkretno mislili?

-Sticanje autokefalije se u istoriji uvek razumevalo kao prepoznavanje duhovnog sazrevanja jedne pomesne Crkve u njenom uzdizanju do ravnopravnog učesnika u svesvetskom zbivanju spasenja, kao i brizi za Crkvu po svoj vaseljeni. Autokefalnost ukazuje na punu samostalnost jedne crkvene celine u pogledu izbora episkopata i uređenja ukupnog crkvenog života, no ona je istovremeno i poziv na šire crkveno jedinstvo. „Nezavisnost“ nije crkveni termin nego sekularni. Mi smo i kao hrišćani i kao Crkve upućeni jedni na druge, a ne na sebe. Autarkičnost je greh i u eklisiologiji, a ne samo u biblijskoj antropologiji. Uostalom, Sveti Sava je svojom crkvenom i diplomatskom delatnošću najbolje pokazao dublji smisao autokefalnosti: ubrzo po njenom dobijanju, krenuo je u uspostavljanje veza sa svim pomesnim Crkvama, od Nikeje, Soluna i takoreći cele Vizantije, preko Jerusalima i Svete Zemlje, do Aleksandrije, Egipatske pustinje sa Sinajskim manastirom, ne isključujući snažne i iskrene veze za zapadnom crkvom. Nema te dimenzije koju Sava nije preporodio, te „ovaj pak blagočestivi arhiepiskop i kraljevstvo obnovi i osvešta u srpskoj zemlji“, kako je 1252. godine zapisao Episkop Teofil uz prepis Krmčije Svetoga Save.

Nedavno se, a posle Sabora u Čikagu (manastirima Nova Gračanica i Sveti Sava u Libertivilu), povela polemika oko promene Ustava, tačnije onog njegovog dela u kome je promenjeno ime naše Crkve/Eparhija na ovim prostorima iz „Srpska Pravoslavna Crkva u Severnoj i Južnoj Americi“ u „Srpske Pravoslavne Eparhije u SAD“. Neki su zamerili i iskazali bojazan što se u tom imenu više ne pominje Srpska pravoslavna crkva…

-Ne želim da automatski osudim one koji su pogrešno tumačili ovaj postupak u duhu teorije zavere iako me ta lakovernost kod dela javnosti često rastuži. Usled neobaveštenosti ljudi su postali nepoverljivi i skloni da zaborave dobročinstva. Bio sam preneražen kada je jedan sveštenik na saboru u Novoj Gračanici napao jednog episkopa koji ga je svojevremeno rukopoložio za sveštenika, iako je imao razloga da ga ne rukopoloži. I taj sveštenik me je podsetio na lik iz Jevanđelja koga je Hristos iscelio, a koji ga je posle toga pljuvao na putu ka Golgoti.

Na pitanje da li je neophodno menjati ime crkvi odnosno Eparhijama u Americi sagovornik portala Serbian Times je zaključio:

– Ponavljam da ime nije promenjeno nego je promenjen samo „krovni naziv“ za crkveni entitet na koji se odnosi naš Ustav. Sasvim je jasno da ne možete Ustav zamišljati da pokriva dva kontinenta kada se njegove odredbe poštuju samo u SAD. Ustav nije sakralni nego organizacioni dokument koji definiše okvire u kojima se kreće Crkva, između ostalog, i u određenom vancrkvenom kontekstu. Različiti status Crkve u pojedinim društvima utiče i na unutarcrkvenu organizaciju i zbog toga je apsurdno da npr. Eparhija u Brazilu i ona u SAD imaju isti ustav. Nema nikakvog izdvajanja ili težnje ka pripajanju tuđoj jurisdikciji. Naši episkopi i sveštenici u SAD bez prestanka svedoče o svom hrišćanskom i srpskom identitetu. U našim Eparhijama i među velikom većinom sveštenstva u kom plamti žar služenja, primetna je sloboda i blagodat Božija. Sveukupna delatnost naše Crkve u Americi služi srpskoj časti i ugledu jer je jedino Crkva izvan svih ideoloških predrasuda i političkih ograničenja. Svesni svoga vladičanskog dostojanstva, koje više potiče iz služenja narodu nego iz moći, episkop Longin, episkop Irinej i ja nastojimo da objedinjujemo razdeljeno i da prevazilazimo političke posledice dubokih srpskih deoba. Episkope Longina, Irineja i moju malenkost na tom putu neće zaustaviti medijski manipulanti, kojih, nažalost, ima i u svešteničkom činu.

 

 

 

 

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More