Beograđanka Katarina Milisavljević svojom violinom opčinila Austrijance

Foto: Privatna arhiva
349

Na koncertnoj turneji mladih izvođača ozbiljne muzike po Austriji učestvuje i talentovana Katarina Milisavljević, rođena u Beogradu. Ona je virtuoz na violini, koja je od prošle jeseni započela master akademske studije za pedagogiju umetnosti s akcentom na violinu pri Gradskom univerzitetu u Beča.
Srpska zajednica imala je priliku da je vidi i čuje na Vidovdan u Beču. Svojom muzikom opčinila je i Srbe i Austrijance, a posebno našeg ambasadora Nebojšu Rodića i episkopa Andreja.

“Na moju veliku radost i čast u junu 2021. dobijam poziv od prof. Svetlane Matić, predsednice udruženja “Vilhelmina Mina Karadžić”, da odsviram srpsku i austrijsku himnu, kao i kompoziciju “Na lepom plavom Dunavu” na ceremoniji otkrivanja spomen-ploče Mini Karadžić u trećem bečkom okrugu. Mina Karadžić je bila srpsko-austrijska umetnica, književnica i prevodilac, a ujedno i supruga mog pretka s majčine strane, osnivača i profesora katedre za istoriju srpskog naroda i književnosti, Alekse Vukomanovića. Naime, Aleksa Vukomanović je bio sin Petra Vukomanovića, rođenog brata kneginje Ljubice, supruge kneza Miloša”, otkriva Katarina.

Katarina Milisavljević, u sredini, sa bečkim Srbima

Rođena je 1997.godine u Beogradu od majke Milice, čije je devojačko prezime Vukomanović, koja je rod pokojnog supruga Mine Karadžić i oca Slobodana Milisavljevića. Rano je pokazivala veliko interesovanje za muziku, za sviranje i pevanje. Podržao je deka s očeve strane, Veselin Milisavljević
koji je svirao džez u brojnim muzičkim grupama u tadašnjoj Jugoslaviji i moj otac, koji je bio okružen raznovrsnim instrumentima.

“Deda sredinom osamdesetih godina uspeva u radu muzičkog studija “Avalon” i time počinje skoro dvadesetogodišnju karijeru muzičkog producenta i aranžera. Tata je deset godina bio član beogradskih horova i osvajač titule najboljeg pravoslavnog hora na svetu na takmičenju u Poljskoj 1996. godine. Slobodana Milisavljević je komponovao i producirao muziku za nekoliko pozorišnih predstava. Majka Milica je bila rok novinar pišući redovno reportaže sa koncerata, festivala i gitarijada za časopise “Rock”, “Pop Rock” i “Huper”, priča nam mlada Katarina o svom muzičkom porodičnom nasleđu.

Ideja o ulasku u svet muzike kod Katarine je u tako muzikalnoj porodici počela od violine jer je bila oduševljena tadašnjom omiljenom igračkom – malom violinom. Njen muzički put sviranja violine započet je u muzičkoj školi “Petar Konjović” u Beogradu, u klasi prof. Vladimira Pantelića.

Tokom školovanja u Beogradu imala je prilike da radi sa istaknutim profesorima violine, među kojima su prof. Madlen Stokić-Vasiljević, Vladislav Bobić, Dejan Mihailović, Vladimir Marković i Goran Kentera.

“Sećam se javnih nastupa, osvajanja prvih ili specijalnih nagrada na nacionalnim i internacionalnim takmičenjima i festivalima, masterklasovima, putovanjima, zajedničkom muziciranju u okviru simfonijskog orkestra “Beogradski simfoničari”, učešću na radionicii koncertu kamerne muzike tria Beogradske filharmonije “Timbre”. Posebno moje prve nagrade na međunarodnom takmičenju “Mali virtuoz”, kao i prvih nagrada 2012. i 2014. na takmičenjima u Temišvaru pod imenom “Alma Cornea Ionescu” i “Eugen Cuteanu”. Putovala sam u Italiju i Švajcarsku i radila s nekim od važnih imena u svetu svetske i evropske muzike, poput prof. Sergiu Schwartz, Federico Pivato i Christian Dallinger”, kazuje nam svoju muzičku biografiju Katarina Milisavljević.

Katarina Milisavljević sa bečkim episkopom Andrejom

Nakon završetka muzičke gimnazije “Mokranjac” i diplomiranja, dalji put je Katarinu Milisavljević odveo na studije u Beč gde 2016. godine upisuje muzički konzervatorijum u klasi prof. Tymur Melnyk-a. Svoje diplomske studije pamti pre svega po prikupljanju iskustava u orkestarskom sviranju, gde se ističu angažmani u orkestrima i kamernim ansamblima Junge Philharmonie Wien (Omladinska filharmonija Beča), Pro Arte, orkestru salcburškog festivala Oper im Berg, Wiener Stadtorchester (Bečki gradski orkestar), Wiener Jeunesse Orchester (Bečki omladinski orkestar), The New Symphony Vienna orkestru, ansamblu Öst Ensemble, u kojima je bila angažovana kao violinistkinja.

“U ovim orkestrima sam često sam nastupala po Austriji, Rumuniji i Nemačkoj i kao solista pred orkestrom konzervatorijuma u sali “Kaiser”, kao i u okviru festivala “Eufonia” u Temišvaru, u nekoliko bečkih crkava i u sali “Ehrbar”. Svirala sam na orkestarskoj akademiji orkestra Tiroler Festspiele Erlkao deo sekcije prvih violina pod dirigentskom palicom maestra Gustav Kuhn-a. Usavršavala sam se na masterklasu s prof. Suyeon Kang i Vlad Popescu-om”, otkriva nam mlada Katarina Milisavljević, koja je svojom virtuoznošću opčinila Austrijance.

Studije violine okončala je prošlog leta na Odseku za koncertne studije violine konzervatorijuma “Richard Wagner” u Beču u klasi prof. Burghard Tölke-a. Od jeseni 2020. godine kao posebno talentovani izvođač, započela je master akademske studije za pedagogiju umetnosti s akcentom na violinu pri gradskom univerzitetu Beča pod imenom Musik und Kunst Privatuniversität der Stadt Wien (MUK) u klasi vođe sekcije drugih violina prestižnog orkestra Wiener Symphoniker (Bečki simfoničari), prof. Dominike Falger. Tokom pandemije korona virusa, usled nedostatka javnih nastupa, posvetila se studijama u nadi da će se situacija u svetu preokrenuti na bolje.

Katarina Milisavljević jer potomak Vukomanovića iz Beča i vrlo je ponosna na činjenicu da ona svojom umetnošću spaja Srbe i Austrijance i diprinosi kulturi sećanja na srpski Beč.

“Rodonačelnik porodice Vukomanović bio je vitez, Bogoljub Vukoman, čije se ime pominje u nekim istorijskim spisima iz 983.godine. Nemački car Fridrih Barbarosa je 1189.godine Vasiliju Vukomanoviću podario kneževsku titulu u znak zahvalnosti zbog toga što mu je Vasilije spasio život prilikom njegovog prolaska kroz Srbiju na putu za oslobađanje Svete zemlje. Car je Vasiliju dao i nemačko ime knez Levenštajn (lavlji kamen) prema jednoj steni koja liči na lava i nalazi se uz samu obalu reke Dičine u Srezojevcima. Kneževska titula je donosila i pravo na kneževski grb koji je Barbarosa takođe podario Vasiliju, što porodicu Vukomanović čini jednom od najstarijih kneževskih porodica u Srbiji”, objašnjava nam Katarina Milisavljević.

I dodaje kako se posle Kosovske bitke, jedan deo porodice Vukomanović odselio u Rusiju. Kasnije je od Petra Velikog dobijen novi grb porodice, koji se sastoji od štita na kome je kneževska kruna, podeljena na tri polja. Drugi deo porodice Vukomanović je nakon Kosovske bitke ostao u Srbiji. Treći deo porodice se odselio u Bosnu i učestvovao u svim ratovima kao deo srpske vojske, pa tako i kao solunski dobrovoljci koji su kasnije bili osnivači srpskih sela u Slavoniji.

“U Milanovcu, Slavoniji, je kasnije rođen i moj deka, Vlado Vukomanović, rezervni vojni oficir i jedan od mojih prvih učitelja matematike. Potom se dogodilo da su moji roditelji sa sinovima i sa mnom osvajali Beč. Ja danas  nastavljamo porodičnu vekovnu tradiciju u Beču”, srećna je zbog toga Katarina Milisavljević, violinistkinja poreklom iz Beograda.

Marko Lopušina

 

 

Izvor Naši u svetu
Takođe će vam se svideti

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More