Srbin najbolji strani pisac u Vijetnamu

Marko Nikolić prima nagradu u Hanoju, foto: privatna arhiva
35

U Hanoju, glavnom gradu Vijetnama nedavno je dodeljena prestižna književna nagrada ′′Bui Xuan Phai” (Za ljubav prema Hanoju), koja se dodeljuje umetničkim delima o vijetnamskoj prestonici i životu u njoj. Dobitinik nagrade za 2020. godinu je Marko Nikolić, za njegov prvi roman na vijetnamskom jeziku “Crkvena ulica”.

Vijetnamci su oduševljeni i prijatno iznenađeni činjenicom da je o njihovom glavnom gradu pisao srpski profesor engleskog i francuskog jezika, koji je za samo šest meseci naučio da piše i govori vijentamskim jezikom. Primajući nagradu Marko Nikolić je rekao o sebi:

“Ja sam Srbin iz Hanoja. Radim kao profesor engleskog i franucksog jezika. Rođen sam 1987. godine, Odrastao sam u Nišu, studirao u Beogradu i doktorirao na Univerzitetu Litva u Rigi. Odatle sam se pre pet godine preslio u Vijetnam, gde sam našao sebi posao. Govorim srpski, engleski, francusiki, ruski, ali i vijetnamski, koji sam naučio za šest meseci”.

Marko Nikolić i knjiga iz Hanoja, foto: Privatna arhiva

U svojoj prvoj vijetnamskoj knjizi “Crkvena ulica” Nikolić opisuje život u Hanoju i svoje doživljavanje Vijetnama. Kroz četrdeset poglavlja knjiga, Hanoj se pojavio sa uličnim ćoškovima, uglovima, kafićima, prelepim parkovima i hramovima. Na više od 300 stranica knjiga Marko izražava bogatu sliku Vijetnama, razotkriva i dobre i loše karakteristike zemlje u kojoj živi. I svedoči:

“Ljubav je kao jesenji Hanoj: čekamo je zauvek i konačno kada dođe, još nismo uživali u divnim trenucima, uskoro će odleteti. Hanoj i ja se volimo. U njemu je duša Pariza i Vijetnama”.

Marko Nikolić piše od svoje 14 godine, jer je rekao da je unutrašnja živa osoba i voli da razgovara sa ljudima. Na srpskom je objavio romane “Slepi Vanja” (2005) “Ezan” (2011)”.

Kako kaže književnost u njegovom pogledu nije pokušaj da stekne neku strašnu vrednost, “već jednostavno da pomogne čoveku da uništi iluzije njegovog života. To je od iluzija koje narod zamajava. ”

Nikolić se obreo u Vijetnamu posle velikog putovanja po svetu. Obišao je mnogo zemalja, učio njihovu istotiju i fotografisao. Kada je došao u Hanoj da uči Vijetnamce francuski i engleski, sami Vijetnamci su ga kao stranca ohrabrili da sazna sve što se može o narodu, o državi i o jeziku.

Marko Nikolić, knjiga na vijetnamskom jeziku, foto: Privatna arhiva

“Sve više stranaca radi u Vijetnamu i sve više uče vijetnamski jezik. Vijetnamski učimo na različite načine u zavisnosti od ličnosti i interesa. Ja učim čitajući, rečnik mi je uvek u ruci. Prva vijetnamska knjiga koju sam pročitao bila je “Kafa sa Tonijem”, samo šest meseci nakon što sam 2015. godine krenuo u školu jezika. Trenutno u Hanoju imam malu biblioteku sa oko stotinu knjiga i svako jutro provedem nekoliko sati da pijančno čitam velike autore vijetnamske i međunarodne književnosti. Zahvaljujući knjigama i književnosti, vijetnamski je postao strast i velika ljubav u mom životu. Vijetnamci su mi pomogli da se priložim i uronim u kulturu ove zemlje”, otkriva nam pisac Marko Nikolić.

U Vijetnamu, najviše u Sajgonu i Hanoju živi oko pedesetak Srba. Većina njih su zaposleni kao nastavnici stranih jezika. Srpsko-vijetnamski diplomatski odnosi zasnovani su davne 1957. godine, posle susreta dvojice predsednika Josipa Broza iz Jugoslavije i Ho Ši Mina iz Vijetnama. Poslednjih godina diplomatski odnosi su u prekidu, pa Srbiju u Vijetnamu predstavlja ambasador iz Ambasade Srbije u Indoneziji. Počasni konzul u Vijetnamu je danas Dragan Mladenović, poslovni čovek i fanrikant.

“Hanoj je najevropskiji grad Dalekog Istoka. Grad ima sedam miliona ljudi i tri miliona motora. U njemu Vijetnamci jedu franucuski hleb i pišu latinicom, nasleđenom od francuskih kolonizatora. Centar grada krase stare kuće francuskih kolonizatora, koje su smeštene u širokim ulicama sa drvoredima i čine da se osećate kao da ste u istočnom Parizu. Odatle se ulice pretvaraju u avenije i bulevare sa visokim drvećem, koji vode do Mauzoleja Ho Ći Mina, kako Vijetnamci izgovaraju ime svog legendarnog vođe.

Predsednička kuća je obojena jako žutom bojom, koja je znak ugleda i moći, dok je zdanje Vlade Vijetnama moderna staklena zgrada. Kako Vijetnamci žive na ulicama i trotoarima, na motorima i rikšama, gužva je normalna pojava. Svuda je ima. I nikome ne smeta, sem nama strancima, koji moramo da preskačemo ljude koji sede na asfaltu i jedu ili rade“, opisuju vijetnamski Srbi prestonicu ove zemlje.

Vijetnamci obožavaju strance, naročito, one koji uče njihov jezik i kulturu, kakav je pisac Marko Nikolić. Od Vijetnamaca je naučio da ne postoji stranac, već „samo prijatelj, kog još nismo upoznali“. Zato i kaže:

„U svakom gradu, u svakom hotelu ili vozu, pokušavam da pričam i upoznam autohtone ljude ili čudni turisti iz različitih mesta i kulture. Ova interakcija je zaista vredno iskustvo iz mnogo razloga. Pre svega, to značajno poboljšava moje komunikacijske sposobnosti. U mnogim slučajevima, moram da komuniciram jezicima koje vrlo loše znam ili čak koristim govor tela. Ova veština stečena tokom mojih putovanja po svetu, pomogla mi je u komunikaciji sa mojim studentima engleskog jezika u Vijetnamu i sa starijim Vijetnamcima.

Na kraju svoje priče o životu u Vijetnamu i književnom izazovu na vijetnamskom jeziku, pisac Marko Nikolić nam otkriva svoje planove:

“Svakodnevno druženje sa Vijetnamcima, đacima, studentima i obilnim ljudima, pomoglo mi je da pronađem svoju strast prema pisanju. Objavio sam knjigu “Crkvena ulica”, prvi roman koji su pisali stranci na vijetnamskom jeziku i sada tokom pandemije korona virusa u Hanoju, pišem novi vijetnamski roman”.

Marko Lopušina

Izvor Našiusvetu.com
Takođe će vam se svideti

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More