U manastiru Rakovica održan pomen na desetogodišnjicu upokojenja patrijarha Pavla (FOTO)

Informativna služba SPC
196

U manastiru Rakovici, u čijoj je porti sahranjen patrijarh srpski Pavle, na desetogodišnjicu njegovog upokojenja, danas je Svetu Litrugiju, sa blagoslovom Njegove Svetosti Patrijarha srpskog Irineja, služio Preosvećeni Episkop remezijanski Stefan, saopštila je Informativna služba SPC.

Informativna služba SPC

Služili su protojereji-stavrofori Ignjat Tovarović i Radič Radičević, protojerej Miloš Šarenac, jerej Goran Mišanović, protođakon Mladen Kovačević i đakon Goran Nuhanović.

Životopis Patrijarha srpskog Pavla

Rođen je 11. septembra 1914. godine u selu Kućancima, srez Donji Miholjac (tada u Austrougarskoj, a sada u Hrvatskoj) u zemljoradničkoj porodici. Gimnaziju je završio u Beogradu, šestorazrednu Bogosloviju u Sarajevu, a Bogoslovski fakultet u Beogradu. Rano je ostao bez roditelja – otac je otišao da radi u SAD, tamo je dobio tuberkulozu i “vratio se kući da umre” kad je dečaku bilo tri godine, a isto se ubrzo dogodilo i s majkom.

Odgajila ga je tetka. Shvativši da je dete “vrlo slabačko”, poštedela ga je seoskih poslova i tako mu omogućila da se školuje: iako je mali Gojko bio sklon “predmetima gde ne mora da memoriše, kao što su matematika i fizika”, iako je iz veronauke imao dvojku, uticaj rodbine je prevagnuo i njegov konačan izbor bio je bogoslovija.

Informativna služba SPC

Posle završene niže gimnazije u Tuzli (1925-1929) i bogoslovije u Sarajevu (1930-1936) došao je u Beograd gde je upisao Bogoslovski fakultet. Tu je vanredno završio i preostale razrede gimnazije da bi mogao da upiše uporedo i Medicinski fakultet, na kome je stigao do druge godine studija – Bogoslovski fakultet je završio – jer ga u Beogradu zatiče Drugi svetski rat. Da bi se izdržavao radio je na beogradskim građevinama, što mu nije odgovaralo zbog slabog zdravlja. Na poziv svog školskog druga Jeliseja Popovića odlazi u ovčarsko-kablarske manastire gde je proveo ostatak rata i gde počinje svoj monaški život.

Prvo je boravio u manastiru Svete Trojice u Ovčaru, a zatim radio kao veroučitelj deci izbeglica u Banji Koviljači. Tada se teško razboleo “na plućima”. Lekari su verovali da je u pitanju tuberkuloza predviđajući mu još tri meseca života. Izvesno vreme proveo je u manastiru Vujanu gde se izlečio i u znak zahvalnosti izrezbario i poklonio manastiru drveni krst.

Informativna služba SPC

Zamonašen je u manastiru Blagoveštenju 1946. godine, kada je unapređen u čin jerođakona. Od 1949. do 1955. bio je sabrat manastira Rače. Školsku godinu 1950/51. proveo je kao učitelj zamenik u prizrenskoj Bogosloviji Svetih Kirila i Metodija.

U čin jeromonaha unapređen je 1954. godine, iste godine je postao protosinđel, a arhimandrit 1957. godine. Od 1955. do 1957. godine bio je na postdiplomskim studijama na Bogoslovskom fakuletu u Atini. Izabran je za Episkopa raško-prizrenskog 29. maja 1957. godine, a posvećen je 21. septembra 1957. godine u beogradskoj Sabornoj crkvi. Čin posvećenja obavio je Patrijarh srpski Vikentije. Za Episkopa raško-prizrenskog ustoličen je 13. oktobra 1957. godine u prizrenskoj Sabornoj crkvi.

U Eparhiji raško-prizrenskoj gradio je nove crkve, obnavljao stare i porušene, posvećivao i monašio nove sveštenike i monahe. Starao se o Prizrenskoj bogosloviji, gde je povremeno držao i predavanja iz crkvenog pevanja i crkvenoslovenskog jezika. Često je putovao, obilazio i služio u svim mestima svoje eparhije. Kao Episkop raško-prizrenski svedočio je u Ujedinjenim nacijama pred mnogobrojnim državnicima o stradanju srpskog naroda na Kosovu i Metohiji. Za Patrijarha srpskog, 44. poglavara Srpske pravoslavne crkve izabran je 1990. godine.

Intezivno se bavio naučnim radom. Objavio je monografiju Devič, manastir Svetog Joanikija Devičkog (1989., drugo izdanje 1997.). U Glasniku Srpske pravoslavne crkve od 1972. godine objavljuje studije iz Liturgike u obliku pitanja i odgovora, od kojih je nastalo trotomno delo Da nam budu jasnija neka pitanja naše vere I, II, III (1998). Priređuje dopunjeno izdanje Srbljaka, koje je Sinod Srpske Pravoslavne Crkve izdao 1986. godine. Takođe, priređuje Hristijanskije prazniki od M. Skabalanoviča. Autor je i izdanja Trebnika, Molitvenika, Dopolniteljnog trebnika, Velikog tipika i drugih bogoslužbenih knjiga u izdanju Sinoda. Pitanja i odgovori čtecu pred preoizvodstvom objavljuje 1988. godine, a Molitve i molbe 1990.

Zaslugom patrijarha Pavla umnožen je Oktoih iz štamparije Đurđa Crnojevića. Patrijarh Pavle je dugo godina je bio predsednik Komisije Svetog Arhijerejskog Sinoda za prevod Svetog pisma Novog zaveta, čiji je prvi prevod, koji je zvanično odobren od Crkve, objavljen 1984. godine, a ispravljeno izdanje tog prevoda 1990. godine. Pri Svetom Arhijerejskom Sinodu bio je predsednik Liturgičke komisije koja je pripremila i štampala Služebnik na srpskom jeziku.

Za vreme njegove patrijaraške službe obnovljeno je i osnovano više eparhija. Obnovljena je Bogoslovija na Cetinju 1992. godine. Otvorena je 1994. godine Duhovna akademija Svetog Vasilija Ostroškog u Srbinju u Foči i Bogoslovija u Kragujevcu 1997. godine, kao odsek Bogoslovije Svetog Save u Beogradu. Osnovana je i Informativna služba Srpske pravoslavne crkve. U njegovo vreme pokrenuta je 1993. godine u Beogradu Akademija Srpske pravoslavne crkve za umetnosti i konservaciju, sa nekoliko odseka (ikonopis, freskopis, konservacija). Godine 2002. nastava veronauke je vraćena u škole, kao i Bogoslovski fakultet u okvire Beogradskog univerziteta iz koga su ga komunističke vlasti izbacile 1952. godine.

Imajući u vidu zasluge patrijarha srpskog Pavla na naučnom bogoslovskom polju, Bogoslovski fakultet Srpske pravoslavne crkve u Beogradu dodelio mu je 1988. godine zvanje počasnog doktora bogoslovlja.

Patrijarh Pavle, čovek čiju su reč uvažavali mnogi, “Svi žele mir a mira nikada manje, i u našim dušama i u celom svetu”

Izvor SPC.RS
Takođe će vam se svideti

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More